Wat tien jaar geleden nog bijna onmogelijk leek, is nu volkomen haalbaar. Maar het is nog steeds niet voor mensen die niet van verrassingen houden.
Een strandvakantie aan de Kroatische kust is voor veel Slovenen een ware zomertraditie. Net zo traditioneel zijn de discussies met familie en vrienden bij thuiskomst – de hitte, de onophoudelijke drukte, de hoge prijzen en, god verhoede, lauw bier. Omdat we dit jaar al genoeg over dit alles hebben gehoord, richten we ons in dit verslag op een wat nieuwere vakantie-uitdaging: uitstapjes naar de kust in een elektrische auto.
Het klinkt triviaal. We laden de accu volledig op, vertrekken en maken indien nodig een korte stop om bij te laden. Het wordt allemaal nog eenvoudiger als we de auto in ogenschouw nemen die ons voor deze expeditie ter beschikking is gesteld. Dat is natuurlijk de Zeekr 001, een premium shooting brake van Chinese makelij, die met een accu met een netto capaciteit van 94 kWh een benijdenswaardige actieradius van 580 kilometer belooft volgens de WLTP-meetcyclus. Afgaande op de beloftes zouden we van Prlekija naar Pag, waar we deze keer naartoe gingen, moeten aankomen met voldoende energie om helemaal terug naar Slovenië te kunnen rijden. Geloof me, als het echt zo makkelijk was, zou ik dit artikel vandaag niet schrijven. Hoewel de rit zelf bijna hetzelfde is als met een "gewone" auto, is er aanzienlijk meer aandacht nodig voor de planning. In tegenstelling tot benzinestations, die we om de tien kilometer of zelfs nog minder tegenkomen, zijn laadstations voor elektrische voertuigen nog steeds veel zeldzamer - vooral die met gelijkstroom (DC), die de meeste mensen kennen als "snelladers".
Hoewel onze test-Zeekr met een paar energiebesparende maatregelen de rit naar Pag had kunnen afleggen zonder tussendoor op te laden, kozen we voor een strategie met één tussenstop en minder angst voor een lege accu. Om de drukte bij de laadstations te vermijden, en omdat onze accommodatie het toeliet, vertrokken we 's middags. Dus om vijf uur 's middags laadden we de 539 liter grote kofferbak van de Zeekr vol met allerlei spullen en ongeveer een kwartier later vertrokken we uit onze woonplaats Prlekija. Wat volgde waren 300 kilometer, voornamelijk snelwegkilometers, waarvoor de Zeekr 001 praktisch gemaakt is. Het is immers een grand tourer die, dankzij de luchtvering en de lange wielbasis, een extreem hoog comfortniveau biedt. Alsof dat nog niet genoeg is, kunnen de bestuurder en de passagier voorin kiezen uit maar liefst zes massagestanden. Zelfs de passagiers achterin, die meestal het meest klagen tijdens lange ritten, genoten deze keer echt van de ruimte op de achterbank. Een klein schermpje onder de ventilatieopeningen van de airconditioning stelt hen in staat de sfeerverlichting te regelen en zelfs het audiosysteem gedeeltelijk te bedienen. Dat laatste werkt echter maar beperkt goed.
Vervolgens kwam de stop die eigenaren van elektrische voertuigen op weg naar Dalmatië vroeg of laat moeten maken: opladen. Voor veel reizigers gebeurt dit in Gospić, wat allesbehalve een toeristische bestemming is, maar wel een ruime keuze aan snellaadstations van aanbieders zoals Tesla, Ionity en Qelo. Deze keer kozen we voor Qelo, omdat het op het moment van onze reis een gunstigere prijs bood dan de concurrerende Ionity, en tegelijkertijd was de 300 kW aan vermogen op de CCS2-aansluiting meer dan voldoende voor onze Zeekr. Maar hier werd het ingewikkeld. Omdat het gekozen laadstation geen directe betaling met een bankpas accepteerde, moesten we de laadsessie via een app starten. Ons plan A was de Qelo-app, maar we stuitten op problemen met de autorisatie van het telefoonnummer. Dus schakelden we snel over op plan B: de Sloveense app Gremo na elektriko, waar we een troef achter de hand hadden: een reeds geactiveerd gebruikersaccount! Geweldig, nu zal het vast vlekkeloos verlopen, dachten we. Maar na talloze pogingen wilde de laadsessie maar niet starten. Totdat het laadstation plotseling tot leven kwam en begon te werken. Hoewel de app volledig vastliep, laadde de auto wel op, en vrij snel, met een indrukwekkend vermogen van 170 kW.
Nadat het laadproces succesvol was gestart, liepen we met een brede glimlach naar een café op zo'n honderd meter afstand, waar we het volgende uur doorbrachten. Toen we terugkwamen, was onze glimlach volledig verdwenen – Zeekr was slechts voor 58% opgeladen! Blijkbaar was het communicatieprobleem tussen het laadstation en de app zo ernstig dat het opladen na slechts zestien minuten automatisch stopte. Even ter verduidelijking: het doel van deze stop was om zoveel mogelijk energie op te slaan voor een rondrit door Pag, aangezien er daar talloze laadstations zijn. Met een lading van 58% bereikten we onze bestemming veilig en zonder stress, maar kort na aankomst moesten we het weer zelf zien te redden. Er was een optie om de batterij volledig op te laden bij het nabijgelegen Ionity-laadstation, maar we kozen daar niet voor, in de veronderstelling dat de stroomvoorziening ruim voldoende zou zijn. Later bleek dat we een fout hadden gemaakt.
We kwamen laat in de avond aan op Pag met nog 19 procent batterij, genoeg voor zo'n honderd kilometer rustig rijden. Dat is ruim voldoende voor een paar korte ritjes over het eiland, maar het was duidelijk dat we snel een laadstation moesten vinden. Maar daar begon een nieuw probleem: in het hoogseizoen is het praktisch onmogelijk om een vrij laadpunt te vinden. Zelfs als je de beschikbaarheid via apps (Google Maps, eSpots, Gremo na elektriko, enz.) in de gaten houdt, is de kans groot dat het laadstation al bezet is als je aankomt. Geloof me, dit is me tijdens mijn vakantie meerdere keren overkomen. Uiteindelijk hadden we geluk; we vonden niet alleen een vrij laadstation, we troffen er zelfs eentje aan, een van de slechts twee op het hele eiland die snelladen met gelijkstroom (DC) mogelijk maakt. Het vermogen was beperkt tot 50 kW, maar dat is nog steeds veel beter dan de langzamere wisselstroom. Na een goede twee uur was Zeekr weer helemaal opgeladen, en gelukkig verliep het proces deze keer volledig zonder problemen.
Vakanties gaan altijd veel te snel voorbij, en die van ons was daarop geen uitzondering, dus vroeg of laat moesten we naar huis. Omdat we de Zeekr moesten terugbrengen voordat we in onze woonplaats Prlekija aankwamen, was onze eerste stop Ljubljana. De Sloveense hoofdstad ligt "slechts" 270 kilometer van Pag, wat betekende dat we onze auto onderweg niet hoefden op te laden. Voor de terugreis kozen we een alternatief dat veel verstandiger lijkt voor bestuurders van elektrische auto's: de veerbootverbinding Žigljen-Prizna. Deze keuze verkort de route met ongeveer honderd kilometer, en in de praktijk bepaalt die afstand vaak of we onze auto veilig thuis kunnen opladen of dat we gedwongen worden om dure snellaadstations langs de snelweg te zoeken. Maar er is nog een extra voordeel dat niet alleen geschikt is voor eigenaren van elektrische auto's: doordat je helemaal tot Rijeka (of Senj, als je naar het oosten van het land reist) op de vertrouwde Adriatische snelweg blijft, vermijd je een aanzienlijk bedrag aan tol. De besparing, plus nog een paar euro extra, compenseert de kosten van het veerbootkaartje ruimschoots, maar deze route met de auto afleggen is absoluut de moeite waard. In de vroege ochtenduren, wanneer de weg nog leeg is, blijkt het verrassend leuk te zijn – vooral als je achter het stuur zit van een sportieve grand tourer met 544 pk zoals de Zeekr 001.
Kortom: een tripje naar de kust met een elektrische auto is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar het is tegenwoordig al heel goed mogelijk. Mijn advies is simpel: plan, plan en plan nog eens. Vertrouw er niet blindelings op dat je bij het eerstvolgende laadstation kunt opladen als je de locatie niet van tevoren weet. Als je eindbestemming echter de mogelijkheid biedt om privé op te laden, is zo'n trip eigenlijk vrijwel hetzelfde als met een klassieke auto met een verbrandingsmotor.
