De Alfa Romeo 155 V6 TI is een van de grootste iconen onder de racewagens uit de wilde jaren 90. In 1993 verraste het fabrieksteam uit Milaan de gevestigde Duitse concurrentie en won, tegen alle verwachtingen in, het DTM-kampioenschap met Nicolo Larini achter het stuur.
Ruim dertig jaar later slaat het Italiaanse onafhankelijke bedrijf SGT Automobili een nieuw hoofdstuk open en presenteert een nieuwe versie voor op de weg. Met de 55-SGT brengt het team rond Stefano Lo Bartolo, ontwerper Emanuele Bomboi en Diego Iodice een modern eerbetoon aan de 155, met de volgende toelichting: "De 55-SGT is geen replica, geen restomod en ook geen louter nostalgisch project. Het is een moderne visie op hoe de wegversie van een voertuig dat oorspronkelijk voor het circuit is ontwikkeld er vandaag de dag uit zou zien, met gebruikmaking van de modernste technologie, materialen en technische inzichten."
Dit project, beperkt tot 55 exemplaren, verdeeld in een "Stradale" en een "Trofeo" versie, heeft als doel de geest van die tijd naar het asfalt te brengen en tegelijkertijd internationale homologatie voor gebruik op de openbare weg te garanderen. De basis van het 55-SGT model is een extern fabrieksplatform dat "beschouwd wordt als een van de beste auto-architecturen ooit ontwikkeld". We vermoeden sterk dat het hier gaat om het Giorgio-platform, dat onder andere ook gebruikt wordt in de uitstekende Alfa Romeo Giulia Quadrifoglio.
De carrosserie is ontworpen als een torsiestijve monocoque constructie. Er wordt gebruik gemaakt van een combinatie van materialen, waaronder geavanceerd hooggelegeerd staal (AHSS), aluminiumlegeringen, koolstofvezel, Kevlar en koolstof-titanium. Dankzij extra T1000 koolstofvezelversterkingen bereikt de 55-SGT Stradale een torsiestijfheid van circa 45.000 Nm/graad. Dit is 25 procent meer dan de oorspronkelijke basisconstructie.
Het ontwerp, bedacht door hoofdontwerper Emanuele Bomboi, is geïnspireerd op de aerodynamische versie van het originele DTM-model uit 1996, maar vertaalt deze wigvorm naar "moderne" – dat wil zeggen: veel krachtigere – proporties. De tweezitter is maar liefst 5.050 mm lang, 1.995 mm breed en 1.400 mm hoog. De wielbasis bedraagt 2.820 mm.
Achter de voorste wielkasten zorgt een opvallend luchtinlaatsysteem voor een betere luchtstroom. Aan de achterzijde is een driedelige spoilerlip gemonteerd, die in combinatie met de GT3-diffuser en het gesloten onderste deel van de carrosserie een neerwaartse druk van maximaal 460 kilogram genereert bij een snelheid van 230 km/u. De LED-achterlichten zijn eveneens voorzien van geïntegreerde luchtkanalen voor de ventilatie van de wielkasten. De achterdeuren van de basisversie zijn volledig verwijderd en worden nu alleen nog visueel aangegeven.
Ook de aandrijflijn is geïnspireerd op Alfa Romeo. De 2,9-liter biturbo V6 uit de Giulia en Stelvio Quadrifoglio is voorzien van drie SGT-tuningprofielen die vanuit de cockpit kunnen worden bediend. Het vermogen bedraagt 520 (net als in het origineel), 560 of 620 pk. Opvallend is dat de motor zijn maximale vermogen bereikt bij 7.800 tpm, veel later dan in de productiemodellen.
Wie kiest voor de compromisloze "Trofeo"-versie, die 100 kilogram lichter is, krijgt dankzij een aangepast laadsysteem en gesmede componenten 750 pk en 800 Nm koppel bij slechts 2.750 tpm. Het vermogen wordt overgebracht via een versterkte 8-traps ZF-automaat, die bediend wordt met schakelpaddles. Het geheel wordt akoestisch aangevuld door het eigen "Sinfonia Corsa"-uitlaatsysteem van het bedrijf. De Italianen geven geen details over de rijprestaties van het 55-SGT-model.
Voor puristen is de speciaal ontwikkelde mechanisch-analoge vierwielaandrijving een ware traktatie. De koppelverdeling tussen de assen kan worden aangepast via een keuzeschakelaar in de cockpit – van een 50:50-verhouding tot een 20:80-verhouding met meer nadruk op de achteras, tot aan de pure "drift"-modus met 100 procent koppel op de achteras. Het chassis is gebaseerd op een volledig verstelbaar ontwerp met dubbele wishbones en elektromagnetische dempers. De uitgaande en ingaande demping kunnen voor beide assen afzonderlijk worden aangepast op een schaal van -5 tot +5.
Het contact met de weg wordt verzorgd door gesmede 20-inch center-lock velgen van OZ Racing, die speciaal voor het 55-model hun iconische "Superturismo"-design weer van stal hebben gehaald. Deze klassieke velgen zijn voorzien van Michelin Pilot Sport Cup 2-banden in de maat 275/35 ZR20. Het remsysteem bestaat uit een Brembo-remsysteem (Stradale) of SGT's eigen remsysteem met 395 mm remschijven op de vooras (Trofeo).
Het interieur oogt minimalistisch en sportief, met een geïntegreerde rolbeugel en twee Sparco sportstoelen van koolstofvezel, die bovendien sterk lijken op de stoelen die in de Giulia Quadrifoglio verkrijgbaar zijn.
Het dashboardontwerp is een eerbetoon aan de DTM-auto uit 1996: een opvallende, functionele kolom brengt de belangrijkste analoge schakelaars samen in hoogwaardig Ergal-aluminium. Het digitale instrumentenpaneel doet denken aan het historische Magneti Marelli-display van het originele model. Om de gewichtsverdeling te optimaliseren, zijn de zitpositie en het stuurwiel dichter bij het midden van de auto geplaatst. Ondanks de radicale motorsportspirit hoeven eigenaren het niet te stellen met comfort in het dagelijks leven, zoals airbags, moderne veiligheidssystemen en automatische klimaatregeling.
Het is nog niet bekendgemaakt wanneer de eerste voertuigen precies bij de klanten aankomen. Hetzelfde geldt voor de prijs, die waarschijnlijk extreem hoog zal zijn.
