Twintig jaar geleden zorgde de Gumpert Apollo voor een sensatie. Deze compromisloze Duitse sportwagen brak records op de Nordschleife en leek meer op een Le Mans-prototype met een kentekenplaat dan op een klassieke auto. Twee decennia later viert het merk dit jubileum met een auto die er nauwelijks minder radicaal uitziet.
Op het Goodwood Festival of Speed van dit jaar presenteerden de Beieren voor het eerst de productieversie van de Apollo EVO. Het eerste exemplaar voor een klant heet de "Caribbean Dragon", is een van slechts tien geplande exemplaren en vertrouwt nog steeds op iets dat tegenwoordig bijna exotischer lijkt dan een carrosserie van koolstofvezel: een atmosferische V12-motor.
De EVO is de opvolger van de compromisloze Apollo Intensa Emozione en blijft trouw aan diens filosofie. Kentekenregistratie is hier irrelevant en comfort speelt slechts een secundaire rol. In plaats daarvan richt de Apollo zich op een zo laag mogelijk gewicht, maximale aerodynamica en een zo direct mogelijke rijervaring.
Het kloppende hart van deze hypercar is een 6,3-liter atmosferische V12-motor met 800 pk en 765 Nm koppel. Het vermogen wordt via een sequentiële zesversnellingsbak naar de achterwielen overgebracht. Samen met een droog gewicht van slechts 1.300 kilogram is dit voldoende voor een acceleratie van 0 naar 100 km/u in 2,7 seconden en een topsnelheid van 335 km/u.
De basis is een nieuw ontwikkelde monocoque van koolstofvezel. Deze structuur weegt slechts 165 kilogram en is naar verluidt 15 procent stijver en 10 procent lichter dan die van de Apollo Intensa Emozione. Dit wordt aangevuld met subframes van koolstofvezel aan de voor- en achterkant en speciale veiligheidsstructuren van koolstofvezel.
Visueel gezien is het ook duidelijk dat terughoudendheid geen onderdeel was van de technische eisen voor de eerste productieversie van de EVO. Met zijn spoilers, luchtinlaten en koolstofvezeloppervlakken ziet hij er niet uit als een auto ontworpen door ingenieurs. Eerder als een van die compleet overdreven speelgoedauto's die kinderen bij de kassa in de supermarkt zo graag willen hebben. Alleen levert deze wel 800 pk en bestaat hij daadwerkelijk.
De zogenaamde "Caribische Draak" bestaat uit meer dan 75 afzonderlijke onderdelen van koolstofvezel. Alleen al het lakwerk zou meer dan 1.000 uur in beslag hebben genomen. Volgens Apollo zorgen in totaal acht laklagen voor een bijzonder diep effect. Het uiterlijk wordt gedomineerd door witte en blauwe tinten, die het voertuig een bijna sculpturaal karakter geven.
Het eerste voertuig voor een klant zal daarom worden uitgerust met een speciaal "Dragon Skin"-uitlaatsysteem. Dit systeem is gemaakt van titanium met behulp van een 3D-printproces en heeft geen klassieke lasnaden. Door de hoge temperaturen op het circuit verandert het oppervlak in de loop der tijd en krijgt het geleidelijk een blauwe tint.
De Apollo maakt ook gebruik van zichtbare koolstofvezel- en aluminiumcomponenten in de cockpit. Het ontwerp is duidelijk gericht op de autosport. De koolstofvezel monocoque is bewust zichtbaar. Dit wordt aangevuld door op maat gemaakte sportstoelen en een speciaal ontworpen stuurwiel. De focus ligt hier niet op luxe, maar op het gevoel alsof je in een visueel extreem spectaculaire racewagen zit.
Het is geen toeval dat Apollo de EVO op Goodwood onthulde, tegelijk met de originele Gumpert Apollo en Intensa Emozione. Zo worden nu drie generaties van het merk, dat zich altijd meer heeft gericht op rondetijden dan op intelligentie, naast elkaar gepresenteerd.
De EVO bewijst op indrukwekkende wijze dat Apollo ook in 2026 nog steeds zijn eigen koers vaart. Terwijl veel hypercars tegenwoordig gebruikmaken van hybride technologie, extra elektrische aandrijving en steeds complexere elektronica, blijft de EVO trouw aan een grote cilinderinhoud, een laag gewicht en zo min mogelijk tussenpersonen tussen auto en bestuurder.
Een atmosferische V12-motor, 800 pk, een gewicht van 1.300 kilogram en een oplage van slechts tien exemplaren – in 2026 is niets onredelijker. En dat is precies waarom de Apollo EVO vandaag de dag bijna een uitgestorven soort lijkt.
