Een halve eeuw na de introductie staat de 123-serie nog steeds synoniem voor het absolute summum van Duitse techniek en kwaliteit.
In 1976 introduceerde Mercedes-Benz de 200-300-klasse, intern bekend als de W123, die nu wordt beschouwd als een waar meesterwerk op het gebied van betrouwbaarheid en technische perfectie. De ontwikkeling begon al in 1970, waarbij de ontwerpers zich sterk baseerden op de technologie van de toenmalige S-Klasse. Om een absolute topkwaliteit in de serieproductie te garanderen en de reguliere productie niet te verstoren, investeerde het merk zo'n 10,2 miljoen euro in een speciale proeffabriek. Daar werden de assemblageprocessen grondig geoptimaliseerd en fouten geëlimineerd voordat de auto voor het grote publiek beschikbaar kwam, waarmee een solide basis werd gelegd voor de later legendarische betrouwbaarheid.
De internationale autopers verwelkomde de nieuwe Mercedes met lof voor de superieure bouwkwaliteit, revolutionaire veiligheid en het comfort, hoewel journalisten kritiek hadden op de hoge prijs en de vrij bescheiden standaarduitrusting. Concurrenten zoals de dynamischere BMW 5 Serie en de goedkopere zescilindermodellen van Ford en Opel boden andere voordelen, terwijl de Japanse merken luxe standaard aanboden waarvoor in Stuttgart een aanzienlijk bedrag extra moest worden betaald. Hoewel velen erop wezen dat het basisdieselmodel 200D met zijn 40 kW (55 pk) tergend traag was, won het doordachte ontwerp en de hoogwaardige constructie van het geheel. De 280E werd zelfs uitgeroepen tot Import Car of the Year in de VS.
Onder het ogenschijnlijk conservatieve en tijdloze ontwerp, dat bewust was ontworpen om modetrends te trotseren en later ook de hoge waarde van de occasion te garanderen, schuilden revolutionaire veiligheidsinnovaties voor die tijd. De W123 was uitgerust met uitgebreide kreukelzones, een sterk verbeterde veiligheidskooi voor de passagiers en de brandstoftank werd verplaatst van de bodem van de kofferbak naar een veiligere locatie boven de achteras. Zelfs het reservewiel werd onderdeel van het uitgebreide veiligheidsconcept om de impact van een aanrijding van achteren te verminderen. In latere jaren bracht de W123 ook geavanceerde technologieën zoals ABS en airbags, die voorheen alleen voor de meest prestigieuze sedans waren weggelegd, naar een breder publiek.
Bij de lancering bood Mercedes de klassieke vierdeurs W123 sedan aan, maar de serie werd al snel uitgebreid met de elegante C123 coupé, verlengde versies voor taxi's en ambulances, en de extreem populaire S123 stationwagen (Model T). De wereldwijde vraag bereikte onmiddellijk zulke proporties dat kopers – met name voor de zeer gewilde dieselmodellen – tot wel twee jaar op hun auto moesten wachten. Het tekort aan deze auto's leidde zelfs tot het ontstaan van een levendige zwarte markt in Duitsland, waar een getekend koopcontract met een vroege leveringsdatum kon worden doorverkocht voor een premie van meer dan 2.500 euro.
Wat de motoren betreft, was er aanvankelijk een beproefd aanbod aan benzine- en dieselmotoren beschikbaar, met als hoogtepunt de 92 kW (125 pk) turbodiesel in de 300D in 1980. De absolute topmotor op benzine was de 280E, waarvan de zescilindermotor aanvankelijk 130 kW (177 pk) leverde, maar na 1978 werd opgewaardeerd tot 136 kW (185 pk). De ingenieurs gebruikten de 123-serie ook als testterrein voor alternatieve aandrijflijnen; ze experimenteerden met waterstof, methanol en bouwden zelfs een testwagen met een 30 kW (41 pk) elektromotor en een accupakket van 600 kilogram. Voor verzamelaars en puristen is de heilige graal tegenwoordig de rijk uitgeruste 280 TE stationwagen met handgeschakelde vijfversnellingsbak, geproduceerd na 1982.
De historische betekenis van het W123-model kan vandaag de dag nauwelijks worden overschat. Met een totaal van 2,7 miljoen geproduceerde exemplaren leverde dit uitzonderlijke verkoopsucces Mercedes de financiële middelen op om de complexere 190-serie en het W124-model te ontwikkelen. De auto belichaamt het absolute hoogtepunt van Duitse technische perfectie en zette normen voor duurzaamheid die het merk in latere decennia moeilijk kon evenaren (voornamelijk vanwege problemen met roest en elektronica). Dat de 123-serie vrijwel onverwoestbaar bleek, wordt ook bevestigd door het aantal overgebleven exemplaren wereldwijd. Op veel plaatsen worden deze modellen nog steeds gebruikt als dagelijkse taxi.
