TEST: MINI Aceman JCW E: De verborgen troef in zijn mouw

De Aceman vult het gat tussen de kleinere Cooper en de grotere Countryman in het Mini-aanbod, zowel wat betreft prijs als formaat. Deze keer hebben we hem getest in de krachtigste versie, die met trots het embleem draagt ​​van John Coopers voormalige werkplaats - JCW.

Basisprijs: €46.250
Prijs van het testvoertuig: €50.701

In zijn nog niet zo verre geschiedenis heeft Mini al geprobeerd het gat in zijn modellengamma op te vullen met de Clubman en Paceman. Van de Paceman is het misschien niet eens bekend vanwege de tegenvallende verkoopcijfers, terwijl de Clubman meer waardering kreeg van de fans van het merk. Zoveel zelfs dat er een tweede generatie van de Paceman verscheen. Mini stopte pas vorig jaar met de productie ervan. Dit creëerde een gat in de markt voor een Mini die niet meer zo mini is – en zo werd de Aceman geboren, die we deze keer hebben mogen bekijken.

In tegenstelling tot eerdere Mini-pogingen in dit segment hebben de ingenieurs van de Aceman een veel minder radicale aanpak gekozen, zonder het wiel opnieuw uit te vinden op het gebied van portieren – waarmee we de vleugeldeur van de Clubman en het SUV/coupé-ontwerp van de Paceman bedoelen. De Aceman heeft niets van dat alles, maar valt visueel nog steeds op in het Mini-gamma en tussen vrijwel alle auto's op onze wegen – vooral in de zwart-rode kleurencombinatie van ons testexemplaar. Ondanks dat de Aceman in wezen een vrij hoekige auto is, zal hij visueel toch de indruk wekken dat hij behoorlijk dynamisch is – en het uiterlijk bedriegt niet, maar daar komen we later op terug. De hoekige basis wordt ook gecompleteerd door 19-inch velgen, die exclusief zijn voor de JCW-versie van de Aceman, en het geheel een extra sportieve uitstraling geven.

Binnenin is het verhaal vergelijkbaar met andere Mini-modellen, maar hier hebben de Duits-Chinees-Engelse ingenieurs enkele wijzigingen doorgevoerd, met name op het gebied van ergonomie. De meest opvallende verandering zal merkbaar zijn na het eerste sluiten of openen van de deuren - de Aceman heeft grote, verticale "bobbels" op de deurpanelen, die dienen als handgrepen voor gemakkelijker openen en sluiten van de deuren. Een vrij aangename oplossing die het interieur aangenaam diversifieert, maar een iets minder aangename oplossing is de positie van de deurgrepen zelf, die iets te laag zijn geplaatst (onder de knie). We waren ook in de war door de positie van het projectiescherm, dat geen informatie in het gezichtsveld van de bestuurder projecteert, maar de informatie boven op het dashboard weergeeft. Maar dat zijn dingen waar je na een paar dagen rijden aan went. Zoals we gewend zijn van Mini, zit het interieur vol met interessante details - van de stoffen strip op het stuur tot de retroschakelaar om de auto te starten.

Een van de belangrijkste elementen van het interieur is natuurlijk het ronde 8,4-inch scherm, waarmee de bestuurder vrijwel de gehele auto bedient. De interface zelf vereist wel enige gewenning vanwege de enorme hoeveelheid informatie, en tijdens onze test ondervonden we enkele problemen met de responsiviteit. Dit verbaasde ons, aangezien we uit ervaring weten dat de processor in andere Mini-modellen snel genoeg is om dergelijke problemen doorgaans te voorkomen. In dit geval kunnen we echter een oogje dichtknijpen en aannemen dat het probleem zich alleen in de software bevindt en met een update kan worden verholpen.

De Aceman is het eerste Mini-model dat op een volledig elektrisch platform wordt gebouwd, wat hem een ​​bijzondere status in het modellengamma geeft. Om dit doel te bereiken, bundelden de Beiers-Engelse ingenieurs hun krachten met de grootste krachtpatser op het gebied van elektromobiliteit: China. Hoewel elk van de genoemde landen bekendstaat om zijn technologische prestaties, is de Aceman als hun product niet zo indrukwekkend, althans niet wat betreft de aandrijflijn, als je van de betrokken giganten zou verwachten. 250 pk en 330 Nm koppel klinken misschien als behoorlijk indrukwekkende cijfers voor een auto van net geen vier meter lang, maar als we rekening houden met het gewicht van 1.725 kilogram, beseffen we al snel dat de Aceman JCW E een snelle machine is, maar in geen enkele zin van het woord bruut. Om "alle paarden los te laten", moet je echter het "boost"-pedaal op het stuur intrappen, waardoor de elektrische herder 10 seconden open blijft staan, waarna de Aceman in 6,4 seconden naar de honderd sprint. De "boost"-functie is altijd gemakkelijk en leuk om te gebruiken. Dat is ook de reden waarom ik hem tijdens de bijeenkomst vaker heb gebruikt dan ik zou willen toegeven.

Het accupakket met een netto capaciteit van 49,2 kWh zorgt ervoor dat alle paardenkracht gevoed kan worden, wat vrij bescheiden is voor de huidige markt van elektrische auto's. Optimisten zullen zeggen dat Mini erin geslaagd is een relatief laag totaalgewicht te realiseren met een kleine accu, wat in principe klopt. Pessimisten zullen echter beweren dat dit ten koste gaat van de actieradius, wat helaas ook waar is. Tijdens de test behaalden we een verbruik van ongeveer twintig kilowattuur per honderd kilometer, wat voldoende is voor een actieradius van net geen 250 km. Rijdt u regelmatig op de snelweg of heeft u na een zware werkdag een zware rechterbeen, dan moet u rekenen op zo'n 200 kilometer. De relatief kleine accu heeft desondanks een relatief kleine impact op de laadsnelheid, ondanks het relatief lage laadvermogen. De Aceman laadt op met gelijkstroom met een maximaal vermogen van 95 kW, wat vrij laag is voor een auto in deze prijsklasse, maar toch voldoende om in iets minder dan een half uur van 20 naar 80 procent op te laden. Dit wordt onder andere bereikt dankzij de verrassend gunstige laadcurve, aangezien de Aceman zelfs bij een acculading van 70 procent nog met 70 kW laadt. Laden met wisselstroom is standaard met een vermogen van 11 kW.

Aangezien we de krachtigste versie van de Aceman testen, die op verschillende plekken aan de buitenkant is voorzien van de geblokte vlag met de tekst "John Cooper Works", moeten we ook nog even stilstaan ​​bij de prestaties van de auto in bochten, waar hij voor ontworpen is. En hier kunnen we eigenlijk alleen maar lof hebben voor de wegligging: de stevige, sportieve vering in combinatie met een laag zwaartepunt zorgt ervoor dat de Aceman bochten uiterst zelfverzekerd en gemakkelijk neemt, zonder te hellen. We moeten toegeven dat we meer van de bochten genoten met de Aceman dan met de Cooper, hoewel conservatieve automobilisten het daar wellicht niet mee eens zullen zijn. Niettemin blijkt dat al het vermogen dat de Aceman tot zijn beschikking heeft, een behoorlijke belasting vormt voor de vooras. In de praktijk komt het vaak voor dat 330 Nm direct beschikbaar koppel gewoonweg te veel is voor de vooras, met als gevolg dat de neus van de auto flink uitbreekt wanneer je het gaspedaal stevig indrukt en het stuur uit de handen van de bestuurder wordt getrokken. Gelukkig zorgt de aandrijflijn voor een zeer soepele vermogensafgifte, wat het eerdergenoemde nerveuze gedrag aanzienlijk kan beperken, maar dit vereist wel enige rijvaardigheid en een goed ouderwets gevoel. De besturing zelf is nauwkeurig, maar toch indirecter dan die van de kleinere (en goedkopere) Cooper, en biedt ook minder feedback. Sportiviteit gaat vaak ten koste van het comfort, en ook op dat gebied moest de Aceman JCW E flink in de buidel tasten. Het wordt al snel duidelijk dat in de stad, of zelfs op minder goede binnenwegen, het onderstel veel te stug aanvoelt en oneffenheden – vooral als ze elkaar snel opvolgen – te direct in het interieur worden doorgegeven.

De Aceman is een stapje hoger dan de Cooper, dus hij zou bruikbaarder moeten zijn – en dat is hij ook, al mogen we niet vergeten dat we het nog steeds over een Mini hebben. De kofferbak is met 300 liter 90 liter groter dan die van de driedeurs en 25 liter groter dan die van de vijfdeurs Cooper, en de relatief grote opening met de juiste vorm helpt ook, maar de laaddrempel is (te) hoog. Er is niet veel hoofd- of beenruimte op de achterbank, maar de situatie is daar nog altijd beter dan in de vijfdeurs Cooper. Zelf had ik moeite met het in- en uitstappen met mijn vrij grote voeten, omdat de korte achterdeuren het in- en uitstappen al snel tot een weinig aanschouwelijke gymnastiekoefening maakten.

Het is overduidelijk dat de Aceman niet voor iedereen is weggelegd. Met zijn hoekige maar schattige uiterlijk en typische Mini-achtige speelse interieur, gecombineerd met speelse rijeigenschappen, lijkt hij perfect voor meer extraverte mensen die een auto willen die een statement van hun persoonlijkheid is. Of hij in dezelfde voetsporen zal treden als de Paceman en Clubman die hij vervangt, zal de tijd leren, maar feit blijft dat de Aceman in de JCW E-uitvoering een verdomd krachtige machine is, die ook zijn eigenaardigheden heeft. Een van die eigenaardigheden is de prijs – met ons testexemplaar met alle mogelijke extra uitrusting stijgt de prijs naar € 50.701, maar als je een deel van de extra's van ons testexemplaar kunt missen, is de Aceman JCW E van jou voor € 46.250.

TECHNISCHE INFORMATIE